Όταν κοιτάζεις κατάματα την άγρια, αδάμαστη μοίρα,
όταν συναντάς απροσδόκητα το αναπόφευκτο μοιραίο,
τότε
χαμηλώνεις ασυναίσθητα το βλέμμα προς το χώμα,
γιατί από αυτό πλάστηκες και σε αυτό θα καταλήξεις,
τότε
υψώνεις τη ματιά σου στον ουρανό,
ορθώνεις τα χέρια σου σα δύο αρχαίες δωρικές κολόνες
προς τον πλάστη Σου ζητώντας λίγο έλεος…
εκλιπαρώντας να μη σου δώσει άλλο πόνο…
Νεκταρία Σπυρίδου