Ημέρα τριακόσια εξήντα πέντε
Κανένα ίχνος ανθρώπινης ζωής στο νησί του Κρανίου
Μέρα με την μέρα συνειδητοποιώ την αξία της επικοινωνίας, την ουσία των ανθρώπινων σχέσεων
όπως και τη δύναμη της αγάπης.
Μιας και η τύχη δεν ήταν με το μέρος μου ποτέ
αφουγκράζομαι τις ανησυχίες μου και
ονειρεύομαι κάτω από το μαξιλάρι μου
πως θα ήταν η πιο κατάλληλη έννοια του “ΕΓΩ”
“ΕΓΩ” που σκέφτομαι διαχρονικά αντί παροντικά, είμαι παράξενη
“ΕΓΩ” που κρύβω μία κραυγή στην ψυχή μου, σιωπώ
“ΕΓΩ” που περπατώ πλάι με τους δαίμονές μου, υπομένω
“ΕΓΩ” που δεν είμαι εγώ, αναζητώ ένα εγώ καλύτερο.
Δάσος πυκνό το μυαλό του ανθρώπου, τη νύχτα χάνεται για ώρες
Θάλασσα χωρίς στεριά οι επιθυμίες του, απέραντες και ακόρεστες
Όσο δεν κολυμπά να επιβιώσει ,όσο δεν κοιτά ψηλά τα αστέρια το δρόμο του να βρει
Τόσο οι μέρες θα περνάνε, μάταια από την νήσο του να βγει.