Στάχτη και δάκρυα τα όνειρα πάνω στης αισιοδοξίας τα όρια όπου με μάγους και φωτιές δεν εγκαταλείπουν τις αυλές. Μέλι και βάλσαμο αυτά που κάποιους παίρνουν μακριά απ’ της αμφιβολίας το καρτέρι που παρηγοριά δε φέρει. Όπως ανυπόμονη στεγάζει η χαρά της δυστυχίας που στους πυλώνες στέκεται από την αρχή της δημιουργίας. Σαν να εγκαταλείπει τώρα όντας πουλί μεταναστευτικό μόνο για να γυρίσει πάλι στον ελπιδοφόρο ουρανό. Μάλλον στο κακό διακρίνεται το καλό που υπόκειται μα συνειδητότητα και δύναμη από αυτό απλόχερα προσφέρεται. Άλλωστε τι νόημα έχει μια άκαμπτη γραμμή αν δεν θυμίζει καρδιογράφημα που υποδεικνύει τη ζωή;
Σεβαστιανός Κυριαζόπουλος