Τσαρίδου Μαρία
Ένας κόσμος σκοτεινός… χαμόγελα που χάθηκαν στον αέρα! Αστέρια που δεν μπόρεσαν να φωτίσουν τη νύχτα… τα έσβησαν σαν διακόπτες κάποια χέρια! Έρωτες που κατέληξαν εφιάλτες… Αγάπη που έγινε μίσος… Χαρά που κατέληξε φόβος… Παλιά ήθελα να πετάξω επάνω από τον κόσμο με φτερά, ώστε να τον δω καλύτερα, να γνωρίσω κάθε άκρη της γης. Τώρα πλέον όχι.. τώρα σκέφτομαι να περιορίσω τον κόσμο που έχει πρόσβαση στη ζωή μου… να μείνω κάπου ασφαλής… να κρατήσω γερά το νήμα της ζωής μου… μην τυχόν κάποιος μου το κλέψει… μην τυχόν κάποιος μου το κόψει! Βλέπω τριγύρω μου μάνες που κλαίνε σπαρακτικά για τα σπλάχνα τους, που το βαρύ πάπλωμα του αιωνίου ύπνου και το χώμα τα σκέπασε και τίποτα δεν μπορεί πια να τα ξυπνήσει! Βλέπω όμως και «μάνες»… που χαρίζουν ζωή, ΑΛΛΑ κάποια στιγμή αναθεωρούν την επιλογή τους!!! …την ύπαρξή των παιδιών τους! και απορώ… και φοβάμαι! Βλέπω παιδιά που μένουν μόνα, ορφανά και απροστάτευτα. Κρατάνε μόνο ένα σακίδιο με φαγάκι και λίγα ρουχαλάκια …περπατάνε σε έναν κόσμο που τα τρομάζει… και φωνάζουν… και ουρλιάζουν, γιατί θέλουν να έχουν ξανά τις αγκαλιές, τα χάδια και τα αγγίγματα που τα έκαναν να νιώσουν ασφαλή… και όμως οι φωνές τους και οι κραυγές τους στα αφτιά των μεγάλων δεν είναι ούτε ψίθυρος!!! Βλέπω έναν κόσμο που η γη δεν αντέχει άλλο να τον κουβαλάει… είναι πλέον πολύ βαρύς αυτός ο κόσμος και πολύ σκοτεινός. Ακόμη και τα αστέρια, το φεγγάρι,ακόμη και ο ήλιος δεν μπορούν να τον φωτίσουν!!!
Τσαρίδου Μαρία