Ουρανία Γαβριηλίδου
Είμαι απέναντί σου, σε κοιτάω, μα πλέον δε μπορείς να με δεις.
Είμαι απέναντί σου, σου μιλάω, μα πλέον δε μπορώ να πάρω ούτε απάντηση.
Είσαι εδώ, αλλά είσαι όντως εδώ;
Σε κοιτάω και συλλογίζομαι.
Σκέφτομαι ακόμα την τελευταία μέρα που σε είδα.
Μάλλον ήταν η τελευταία, αλλά δεν το ήξερα.
Σήμερα πήρα το θάρρος να έρθω να σε βρω.
Καθημερινά περνούσα από εδώ για να πάω σε αυτές τις καθημερινές υποχρεώσεις που μας αναλώνουν όλους.
Σήμερα είπα να ψάξω να σε βρω.
Κάθομαι και διαβάζω το βιβλίο μου απέναντί σου.
Νιώθοντας την ίδια ασφάλεια που ένιωθα τότε, όταν μου διάβαζες εσύ.
Καιρό είχα να νιώσω τέτοια γαλήνη μέσα μου.
Πάει καιρός από την τελευταία φορά.
Είσαι εδώ τελικά, ποτέ δεν έφυγες.
Η ώρα είναι δύο το μεσημέρι.
Βρέχει λίγο και κάνει κρύο.
Θα έπρεπε να είμαι σπίτι μου. Μάλλον πρέπει να πηγαίνω.
Μια κυρία μόλις μου είπε να σου πω ευχαριστώ.
Ευχαριστώ, λοιπόν.
Ευχαριστώ για όλα.
Τα λέμε σύντομα.
Ουρανία Γαβριηλίδου