Ήταν κάποτε ένα αγόρι που τον έλεγαν Ορφέα.
Όταν ήταν πολύ μικρός, περίπου 5 χρονών, έχασε τη μητέρα του σε τροχαίο ατύχημα. Του ήταν πολύ δύσκολο να το πιστέψει. Έκλαιγε από το πρωί έως το βράδυ. Η μητέρα του ήταν ο φύλακας άγγελός του. Τώρα θυμάται αμυδρά τη μορφή της. Έμειναν οι φωτογραφίες της που του θυμίζουν το πρόσωπο και το χαμόγελό της. Ωστόσο κάτι θυμάται από τις αγκαλιές και τα χάδια της. Τότε τον πιάνει θλίψη και νιώθει απέραντο κενό. Θυμάται ότι ένα πρωινό ρώτησε τον πατέρα του πότε θα γυρίσει πίσω η μαμά του! Ήθελε τόσο πολύ να την αγκαλιάσει! Εκείνος άρχισε να κομπιάζει και διστακτικά του είπε «Δε θα γυρίσει παιδί μου. Οι άγγελοι είναι στον ουρανό, αλλά πάντα μας νοιάζονται! Μας αγαπούν και μας προσέχουν από εκεί ψηλά!».
Ο Ορφέας δεν κατάλαβε τι εννοούσε ο πατέρας του. Γι’ αυτό κάθε μέρα τον ρωτούσε το ίδιο και το ίδιο. Κάθε μέρα όμως η απάντηση ήταν ίδια. Ήταν τόσο δύσκολο και γι’ αυτόν και για τον πατέρα του! Τι να εξηγούσε και αυτός σε ένα παιδί; Γιατί αυτή η αδικία;
Τα χρόνια πέρασαν. Ο Ορφέας είχε γίνει πλέον 17 ετών. Ένιωθε πια μεγάλος. Κάθε Σάββατο έβγαινε έξω με τους φίλους του και διασκέδαζε. Η απώλεια της μάνας του τον είχε επηρεάσει πολύ. Είχε αλλάξει η συμπεριφορά του. Όσο περνούσαν τα χρόνια τόσο πιο επιθετικός, βίαιος και αντιδραστικός γινόταν. Μια μέρα ο πατέρας του ανήσυχος από όλη αυτή τη συμπεριφορά μπήκε στο δωμάτιο του, έκατσε δίπλα του και τον ρώτησε:
-Γιατί είσαι τόσο επιθετικός με όλους; Έχει γίνει κάτι;
- Δε θέλω να συζητήσω τίποτα μαζί σου... Φύγε!
- Θα φύγω, αλλά άκου μόνο αυτό… Κανείς δεν κέρδισε τίποτα με τέτοια συμπεριφορά!
Ο Ορφέας τον κοίταξε προβληματισμένος, αλλά δεν έδωσε περισσότερη σημασία.
Όσο περνούσε ο καιρός η κατάσταση χειροτέρευε. Έβγαινε συνεχώς έξω, έκανε «κακές παρέες», άρχισε να «πειραματίζεται»!!! Μια μέρα- για την ακρίβεια μία νύχτα- τα πράγματα ξέφυγαν. Είχε μαζευτεί όλη η παρέα στο μέρος που σύχναζαν… κάποιος πρότεινε να κάνουν έναν «διαγωνισμό!!!». Ποιος θα καταναλώσει περισσότερο αλκοόλ!! Αποφάσισε να πάρει μέρος…(τι ανόητη απόφαση ήταν αυτή, σκέφτεται σήμερα). Ξαφνικά άρχισε να μη νιώθει καλά, ο κόσμος γύρω του σκοτείνιασε και τα έβλεπε όλα θολά. Παρόλα αυτά συνέχισε!!
Δε θα τα παρατούσε εύκολα!!Έπρεπε ΑΥΤΟΣ να είναι ο νικητής!
Μετά από λίγο όμως λιποθύμησε. Οι φίλοι του τρομαγμένοι τον μετέφεραν στο νοσοκομείο και ενημέρωσαν τον πατέρα του τηλεφωνικά. Αυτός ήρθε αμέσως. Μετά από λίγη ώρα ο Ορφέας συνήλθε. Άνοιξε τα μάτια του και είδε μπροστά του τον πατέρα του.
-Σου είχα πει ότι αυτό θα σε οδηγήσει σε λάθος δρόμο, αλλά εσύ δεν με άκουσες.
–Τώρα, μπαμπά, κατάλαβα τι εννοούσες. Μετανιώνω. Αυτό θα μου γίνει μάθημα… μάθημα ζωής!
Για πολλές μέρες μετά ήταν κλεισμένος στο δωμάτιό του ΜΕΤΑΝΙΩΜΕΝΟΣ για όσα είχαν συμβεί. Πίστευε ότι, αν δεν βγει καθόλου από το σπίτι, δεν θα κάνει κακό σε κανέναν ούτε στον εαυτό του ούτε σε κανέναν άλλο. Συνεχώς αναρωτιόταν:
«Ποιο είναι άραγε το νόημα της ζωής;». «Γιατί ζούμε;». «Ποια είναι η σημασία της ύπαρξής μας;». «Τι κρύβεται πίσω από αυτήν;». Διάφορες ιδέες μπήκαν στο κεφάλι του! Τελικά μια μέρα πήρε την απόφαση. Πήγε στον πατέρα του και του είπε:
- Νομίζω ότι αυτό που θέλω να κάνω είναι να φύγω μακριά από εδώ. Άλλωστε, δεν βρίσκω κανένα νόημα!
- Κάθισε λίγο, παιδί μου, να σου πω δυο πράγματα. Ορφέα, είσαι έφηβος. Καταλαβαίνω απόλυτα τι αισθάνεσαι: τάση για φυγή από το σπίτι, μελαγχολία, νεύρα, απερίσκεπτη συμπεριφορά, όπως οι περισσότεροι έφηβοι. Πολλά πράγματα σε στεναχωρούν και σε πιέζουν. Το ξέρω!
-Έχεις δίκιο, πατέρα. Παρόλα αυτά συνεχίζω να μην καταλαβαίνω. Ποιο είναι το νόημα της ζωής; - Μεγαλώνοντας, Ορφέα μου, θα αποκτήσεις καινούργιες εμπειρίες. Θα κλάψεις, θα θυμώσεις, θα χαρείς, θα γελάσεις, θα ερωτευτείς! Σημασία όμως έχει να έχεις το θάρρος ΝΑ ΖΕΙΣ! Να συζητάς και να εκφράζεις τα συναισθήματά σου. Εκεί είναι το νόημα. Να έχεις φίλους. Να τους βοηθάς και να σε βοηθούν. Να νιώθεις ελεύθερος και δυνατός, όταν είσαι δίπλα τους και έτσι να αισθάνονται και αυτοί δίπλα σε σένα. Να τους εμπιστεύεσαι και να σε εμπιστεύονται!
Ο Ορφέας επιτέλους κατάλαβε! Το νόημα της ζωής είναι να έχεις ανθρώπους δίπλα σου, να σ’ αγαπούν και να σε στηρίζουν, όποιος και αν είσαι, ό, τι και αν κάνεις. Λάθος ή σωστό δεν έχει σημασία! Σημασία έχει να προχωράς δυνατός! Να πέφτεις και να σηκώνεσαι! Έτσι όλα είναι πιο εύκολα.
Έτσι λοιπόν ο Ορφέας μεγάλωσε, έγινε πια 22 ετών. Είχε καταλάβει πλέον ότι η εφηβεία είναι μια πορεία δύσκολη, γεμάτη εμπόδια και κινδύνους: άγχος, αγωνία για το μέλλον, ντροπή, αμηχανία, τάση για απομόνωση, ανταγωνιστικό κλίμα με τους γονείς. Πάντως στο τέλος αυτής της πορείας ο νέος γνωρίζει τον εαυτό του, αποκτά αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση. Σταματούν πια οι έντονες συγκρούσεις με το οικογενειακό περιβάλλον, επέρχεται συμφιλίωση με τους γονείς και τους γύρω του. Προσαρμόζεται πλέον σε μια νέα ρεαλιστική πραγματικότητα!
Όλες εκείνες τις περιπέτειες των προηγούμενων ετών τις συζητά με τους φίλους του και γελάνε. Καινούριες παρέες, με νέες ιδέες και αντιλήψεις. Ο καθένας με τη δική του «ωραία τρέλα», που ταιριάζει με την τρέλα των άλλων. Ο καθένας ξεχωριστός και όλοι μαζί ένα ωραίο σύνολο!
Όσο για τον πατέρα του… Τι να πει;… Μόνο μια λέξη… Τον λατρεύει! Είναι πλέον γι’ αυτόν ο άγγελος που κατά κάποιον τρόπο τον έστειλε ο Θεός για να τον φροντίζει, να τον ακούει, να τον συμβουλεύει και να τον αγκαλιάζει τρυφερά το βράδυ!!!
Σε ευχαριστώ, πατέρα!
Σουλτάνα Δημητριάδου