Κάποτε ως παιδί και εγώ
άρχισα ξαφνικά να απορώ:
«Ποιος είμαι και τι θέλω εδώ;»
«Γιατί υπάρχει μίσος στον κόσμο αυτό;»
Στη συνέχεια, πήγα στο Δημοτικό
και βιάστηκα σε μια παρέα να ενταχθώ
μήπως διαφέρω, μήπως εξευτελιστώ.
Και έτσι, ξεκίνησα να ακολουθώ.
Τώρα κατέληξα να «υπηρετώ»
απαθής, σαν άγαλμα να παρακολουθώ
χαμένος σε έναν αχανή ωκεανό
σκέψεις καταπιέζοντας, μήπως και πληγωθώ.
Μετά από όλον αυτόν τον καιρό
κάτι μου φαίνεται διαφορετικό,
κάτι που με κάνει σαν παιδί να ξαναζώ.
Αυτό το κάτι, «αγάπη» διάλεξα να το αποκαλώ.
Ποίημα : μαθητής του 4ου ΓΕΛ Κοζάνης – Εικόνα © Nikos Kasnakis