Αγαπητό μου ημερολόγιο, Ποτέ μου δεν κατάλαβα… Γιατί το ανθρώπινο μάτι κρίνει και κατακρίνει τόσο πολύ και εύκολα τον συνάνθρωπο οδηγώντας τον σε απελπισία και ανασφάλεια; Γιατί κρίνουμε τόσο επιφανειακά; Γιατί κυριαρχεί η κακία και η αντιπαλότητα μεταξύ μας; Επιλέγουμε άκριτα τα παραπάνω, χωρίς καν να αναλογιστούμε τις αρετές, τις δυνατότητες αλλά και τις αδυναμίες του ανθρώπινου είδους. Μάλλον κάπως έτσι αποδεικνύουμε στον ίδιο μας τον εαυτό πως δεν βλέπουμε, δεν αναγνωρίζουμε και δεν ενδιαφερόμαστε για τα τραύματα που «μοιράζουμε» απλόχερα δεξιά και αριστερά!! Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι πως επαναπαυόμαστε σε αυτό. Δε στοχεύουμε στην ουσιαστική μας εξέλιξη. Δεν κάνουμε τίποτα για να αλλάξουμε την κατάσταση αυτή, παρόλο που γνωρίζουμε πόσο εύκολο είναι αυτό. Είναι αδιανόητο το πόσα πολλά χαμόγελα μπορείς να χαρίσεις με μία λέξη. «Θέλει τόσα λίγα για να κάνεις κάποιον χαρούμενο», κάτι θα ξέρει ο Στέφανος Ξενάκης. Χαρά λοιπόν είναι η αναγνώριση. Χαρά είναι η προσπάθεια. Χαρά είναι να προσφέρεις χαρά. Γιατί λοιπόν την εξοικονομούμε; Μάλλον ποτέ δε μάθω...
Πελαγία Αλεξανδρίδου