Έργο: Προβάροντας τη Στέλλα Βιολάντη του Ξενόπουλου
Δευτέρα απόγευμα… σε ένα θέατρο της Αθήνας. Η πρώτη συνάντηση- πρόβα.
Σκηνοθέτης: κύριος Τάσος
Άνθρωπος διανοούμενος, παθιασμένος με το θέατρο και την Τέχνη.
Στη Θεοδώρα και στον Χάρη μιλάει στον ΕΝΙΚΟ αριθμό (τον αποκαλεί «Χαρούλη»),
όταν όμως απευθύνεται στην Κωνσταντίνα, χρησιμοποιεί ΜΟΝΟ τον ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ («κυρία Κωνσταντίνα»). Αυτό γίνεται όχι ως ένδειξη σεβασμού προς αυτήν, αλλά γιατί θέλει να την κρατήσει σε απόσταση.
Βοηθός σκηνοθέτης: κύριος Χάρης
Νεαρός σε ηλικία σκηνοθέτης, μαθητεύει κοντά στον κύριο Τάσο, τον οποίο θαυμάζει απεριόριστα- τον αποκαλεί «Κύριε ΣΚΗΝΟΘΕΤΑ ΜΟΥ». Λειτουργεί κατευναστικά και προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες, ώστε όλα να λειτουργήσουν ομαλά.
Αφελής, καλοπροαίρετος, με χαοτικούς συνειρμούς, που τις περισσότερες φορές σχετίζονται με στίχους τραγουδιών.
Ηθοποιός που θα υποδυθεί τη Στέλλα Βιολάντη: Θεοδώρα
Νεαρή σε ηλικία ηθοποιός, η οποία μόλις αποφοίτησε από τη δραματική σχολή. Παθιασμένη με το θέατρο, ρομαντική, πάντα διαβασμένη και προετοιμασμένη,
γοητευμένη από τον σκηνοθέτη, με τον οποίο θέλει πάση θυσία να συνεργαστεί. Αντίθετα δεν την ενδιαφέρει καθόλου η άποψη του κυρίου Χάρη, τον οποίο απαξιώνει πλήρως. Βρίσκεται σε συνεχή σύγκρουση με την άλλη ηθοποιό, την Κωνσταντίνα, την οποία θεωρεί ξιπασμένη. Της απευθύνεται σε ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ αριθμό, αποκαλώντας την ειρωνικά «συναδέλφισσα».
Ηθοποιός που θα υποδυθεί τη Βιολάνταινα: Κωνσταντίνα
Μεγαλύτερη σε ηλικία ηθοποιός, με θεατρική εμπειρία, καθώς έχει συμμετάσχει προηγουμένως σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις. Κυνική και ρεαλίστρια, δε δίνει ιδιαίτερη σημασία στον κύριο Τάσο, γιατί τον θεωρεί υπερεκτιμημένο. Αντίθετα θεωρεί ότι ο βοηθός του, ο κύριος Χάρης, έχει μεγάλες ικανότητες. Τον αποκαλεί «κύριο Χάρη» από σεβασμό. Μισεί σχεδόν θανάσιμα την άλλη ηθοποιό, τη Θεοδώρα, την οποία δε θεωρεί ούτε καν συνάδελφό της λόγω της απειρίας της και γιατί, όπως πιστεύει, θέλει να ανελιχθεί μέσω του κυρίου Τάσου. Της απευθύνεται σε ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ αριθμό και δεν την αποκαλεί με το όνομά της.
Ελπίζουμε να είστε επιεικείς. Ήταν η πρώτη – και πιθανόν η τελευταία – συγγραφική μας απόπειρα!!!