Αυτό ήταν! Τελείωσαν τα ψέματα! «Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του»!
Κάθε χρόνο η 11η Σεπτεμβρίου – φέτος η 12η Σεπτέμβρη- σηματοδοτεί την επιστροφή των μαθητών στα σχολεία, αλλά και την αρχή μιας νέας περιόδου. Η ανεμελιά του καλοκαιριού απομακρύνεται σιγά σιγά. Αρχίζουν οι υποχρεώσεις: πρωινό ξύπνημα, διαβάσματα, φροντιστήρια, δραστηριότητες … Ο καιρός αρχίζει να αλλάζει. Βροχές, κρύο, αέρας. Οι μέρες μικραίνουν. Σκοτεινιάζει πιο γρήγορα. Οι άνθρωποι κλείνονται πιο νωρίς στα σπίτια τους.
Σχολείο όμως δεν σημαίνει μόνο υποχρεώσεις. Το σχολείο είναι χαρά, είναι δημιουργία, είναι επικοινωνία και συνεργασία. Είναι επαφή και ανταλλαγή απόψεων, αποδοχή του άλλου και του διαφορετικού. Άλλωστε, σύμφωνα με τη γνώμη του Ουίλιαμ Γέιτς (Ιρλανδός ποιητής που βραβεύτηκε το 1923 με το βραβείο Νόμπελ): «Η εκπαίδευση δεν είναι το γέμισμα ενός κουβά, αλλά το άναμμα μιας φλόγας».
Ας θυμηθούμε επίσης τα λόγια του μεγάλου Έλληνα ποιητή Κωστή Παλαμά:
“Τα σχολεία χτίστε” Με τη φλόγα που ψαίνει και που πλάθει, με της καρδιάς τη φλόγα, με του Λόγου τη δύναμη, ξεσκέπαστα, καθάρια, και με τα χέρια, και με τα μαχαίρια, τον τόπο πάρτε. Κάτου σημάδια που έμπηξε το ψέμα! Τα ταξίματα φέρτε στης Αλήθειας της ιερής το βωμό και τα σφαχτάρια. Στον τόπο απάνου όχι πολέμων κάστρα• τα σκολειά χτίστε! Λιτά χτίστε τα, απλόχωρα, μεγάλα, γερά θεμελιωμένα, από της χώρας ακάθαρτης, πoλύβοης, αρρωστιάρας μακριά μακριά τ' ανήλιαγα σοκάκια, τα σκολειά χτίστε! Και τα πορτοπαράθυρα των τοίχων περίσσια ανοίχτε, νάρχεται ο κυρ Ήλιος, διαφεντευτής, να χύνεται, να φεύγει, ονειρεμένο πίσω του αργοσέρνοντας το φεγγάρι. Γιομίζοντάς τα να τα ζωντανεύουν μαϊστράλια και βοριάδες και μελτέμια με τους κελαϊδισμούς και με τους μόσκους• κι ο δάσκαλος, ποιητής και τα βιβλία να είναι σαν κρίνα. ………………………………………………………………………….. «Στον ∆άσκαλο» Σµίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές! Κι ότι σ’ απόµεινε ακόµη στη ζωή σου, Μην τ’ αρνηθείς! Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου! Χτισ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ! Κι αν λίγη δύναµη µεσ’ το κορµί σου µένει, Μην κουρασθείς. Είν’ η ψυχή σου ατσαλωµένη. Θέµελα βάλε τώρα πιο βαθειά, Ο πόλεµος να µη µπορεί να τα γκρεµίσει. Σκάψε βαθειά. Τι κι’ αν πολλοί σ’ έχουνε λησµονήσει; Θα θυµηθούνε κάποτε κι αυτοί Τα βάρη που κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη, Υποµονή! Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι!