Θωμαΐδου Έλενα
19 Μαΐου: μια μέρα σαν όλες τις άλλες για κάποιους •για κάποιους άλλους όμως μια μέρα ιδιαίτερη, χαραγμένη στην ψυχή και στην καρδιά και στο μυαλό τους. Για όλους εκείνους που θρηνούν ακόμα τις ψυχές που χάθηκαν άδικα, χωρίς κανένα λόγο. Και δεν μιλάμε για 1 και 2 ανθρώπους, αλλά για 353.000, που έχασαν τη ζωή τους, γιατί κάποιοι «μεγάλοι» – που πιστεύουν βασικά ότι είναι μεγάλοι, γιατί έχουν την εξουσία στα χέρια τους- βάζουν το μαχαίρι στην καρδιά των άλλων μόνο και μόνο για να δείξουν την δύναμή τους. Και αν τους ρωτήσει κανείς για ποιο λόγο έκαναν την Γενοκτονία, θα απαντήσουν: «Μα δεν ήταν Γενοκτονία, ήταν ανταλλαγή πληθυσμών». Όχι, αυτό δεν είναι σωστό. Από τη στιγμή που ξεσηκώνεις έναν άνθρωπο από το μέρος που έχει ριζώσει και τον μεταφέρεις χωρίς τη θέλησή του κάπου αλλού και του φέρεσαι με τον πιο άσχημο τρόπο- τον χτυπάς, τον βιάζεις, του βάζεις το όπλο στον κρόταφο, τον τυραννάς μέχρι να ξεψυχήσει- αυτό δεν ονομάζεται «Ανταλλαγή πληθυσμών». Αυτό είναι Γενοκτονία.
19 Μαΐου: η αρχή και το τέλος μιας ιστορίας. Ένα τέλος που γράφτηκε με μελανά χρώματα. Μια ιστορία που μας την διηγούνται και μας την περιγράφουν ακόμη οι παππούδες μας. Μια ιστορία που θα μείνει χαραγμένη στις καρδιές όλων των Ποντίων. Μια ιστορία που καλούμαστε να συνεχίσουμε εμείς τα νέα Ποντιόπουλα. Να συνεχίσουμε τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις της φυλής μας. Στις χαρές μας χορεύοντας τα χαρμόσυνα τραγούδια• στις λύπες ακούγοντας τον κεμεντζέ να παίζει στενάχωρα τραγούδια και εμείς να σιωπούμε, απλά να ακούμε και να έρχονται στο μυαλό μας εικόνες της εξαθλίωσης, της δυστυχίας, του πόνου και της θλίψης που έζησαν οι πρόγονοί μας. Αυτοί οι ήρωες που δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ, τουλάχιστον στα λόγια και στα χαρτιά!!! Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Αυτό που μετράει είναι ότι αναγνωρίζονται από εμάς, που νιώθουμε την ευθύνη! ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ την ιστορία μας! ΚΑΙ ΘΑ ΤΗ ΜΑΘΟΥΜΕ στα παιδιά μας, για να γνωρίζουν από που προήλθαν! «Ο Πόντος Ζει». Μπορεί να μην ζούμε εκεί, αλλά ο κάθε Πόντιος- όπου και αν πάει- τον κουβαλάει βαθιά μέσα στην καρδιά του. Και από εκεί κανείς δεν μπορεί να τον πάρει, γιατί είναι κομμάτι της ψυχής του!!!! Περηφάνια και μόνο περηφάνια νιώθουμε!!!
Οι σκέψεις μας αυτή τη μέρα -στις 19 Μαΐου- είναι εκεί ψηλά, στους αδικοχαμένους προγόνους μας! Ζητούμε δικαίωση και όχι εκδίκηση!!!
Ανάβω ένα κερί για τους 353.000 που χάθηκαν άδικα!!!
Θωμαΐδου Έλενα