ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΟΥ ΑΦΡΟΔΙΤΗ
Όλα κυλούσαν ομαλά. Οι ετοιμασίες του γάμου συνοπτικές.
Η Αρετή, ωστόσο, έχει ένα κακό προαίσθημα … Πάλι το ίδιο ρίγος, πάλι η ίδια ανησυχία!!! Θεούλη μου, να πάνε όλα καλά!!
Η μέρα του γάμου έφτασε! Δείχνει χαρούμενη, αλλά «κρύβει» επιμελώς την ανησυχία της.
Ξάφνου, την ώρα της τελετής ανοίγει η πόρτα και εισέρχεται στο ναό ένας ξένος άντρας⋅ όμορφος, καλοστεκούμενος. Όλοι γυρνούν και τον κοιτούν… Η Αρετή στρέφει φοβισμένη το κεφάλι προς αυτόν… Τι να αντικρίσει! Ο άνδρας που ερωτεύτηκε πριν τόσα χρόνια, εμφανίζεται ξανά μπροστά της! Όλοι αναρωτιούνται ποιος είναι αυτός ο ξένος, αλλά και τόσο γνωστός ταυτόχρονα άνδρας.
-Φίλιππε, είμαι ο πατέρας σου!, ξεστομίζει ο ξένος.
Η Αρετή λυγίζει, δεν αντέχει την συγκίνηση και λιποθυμά…
Έφτασε νύχτα! Ο γάμος τελείωσε καθώς και το γλέντι… Όλοι συμπεριφέρονταν «φυσιολογικά», σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Ήταν πράγματι έτσι;
Μετά το γλέντι ο Φίλιππος, ο Σταύρος και η Αρετή αποφάσισαν να συζητήσουν, να ξαναπιάσουν το νήμα από την αρχή. Το είχαν τόσο ανάγκη όλοι τους, εκτός από μία …την Κάρλι! Δεν της άρεσε η επιστροφή του «πεθερού» της. Έτσι, αποφάσισε να πάει στο σπίτι της Αρετής να ακούσει τον λόγο της επιστροφής του «ασώτου».
-Πέρασα πολύ δύσκολα! Ήμουν αναγκασμένος!!
Ήταν τα πρώτα λόγια που άκουσε η ίδια έξω από την πόρτα του σπιτιού. Μπήκε στο σπίτι και συνέχισε να κρυφακούει…
-Είμαι βαριά άρρωστος, δεν έχω κανέναν και αποφάσισα να επιστρέψω κοντά σας.
Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά και περίεργη. Συγκίνηση, θυμός, αγάπη, έντονα συναισθήματα που αντικρούονταν… Δεν άντεξε άλλο! Έφυγε! Επέστρεψε στο σπίτι και περίμενε με αγωνία τον Φίλιππο, που δεν εμφανίστηκε εκείνο το βράδυ. Το πρώτο τους βράδυ ως αντρόγυνο το πέρασαν χωριστά! Συλλογιζόταν άγρυπνη.
-Γιατί να έρθει τώρα; Γιατί θέλει τώρα να ξαναμπεί στη ζωή τους; Γιατί; Δεν θα του επιτρέψω να στεναχωρήσει περισσότερο τον άνδρα μου, είπε εκνευρισμένη.
Το άλλο πρωί…..
Μετά από πολλή σκέψη αποφάσισε να επισκεφτεί τον πεθερό της, που είχε κοιμηθεί, όπως και ο Φίλιππος, στο σπίτι της Αρετής. Άραγε, τι να είχε στο μυαλό της;
Χτυπά δυνατά την πόρτα. Ο Σταύρος ξεπροβάλλει στο κατώφλι και δέχεται αμέσως την επίθεση της Κάρλι:
-Εσύ φταις για όλα! Δεν θα σου επιτρέψω να καταστρέψεις την οικογένειά μου! Έκανες τη ζωή σου όλα αυτά τα χρόνια και τώρα που αρρώστησες ήρθες πίσω να σε γηροκομήσουμε!! Δεν τα λογάριασες καλά, κυρ- Σταύρο!!
Κάτι πήγε να ψελλίσει ο Σταύρος, αλλά δεν πρόλαβε. Μια σφαίρα τον βρήκε κατάστηθα. Την ίδια στιγμή ο Φίλιππος έβγαινε από το διπλανό δωμάτιο…
-Μ Π Α Μ Π Α!!! πρώτη –και τελευταία- φορά τον αποκάλεσε έτσι ο Φίλιππος! Ήταν η τελευταία λέξη που είπε. Δεν ξαναμίλησε ΠΟΤΕ!
Αστυνομία, ασθενοφόρα, δικηγόροι, δημοσιογράφοι … όλοι κατέφτασαν για να μάθουν τι είχε συμβεί…
-Η νύφη του τον σκότωσε!, είπε ένας γείτονας.
Αυτό ήταν! Ο πατέρας θάφτηκε την επόμενη μέρα, ο Φίλιππος μεταφέρθηκε στο ψυχιατρείο και η Κάρλι στη φυλακή! Και η Αρετή; απέμεινε μόνη της!
-Γιατί, Θεέ μου; Γιατί; μοιρολογούσε με λυγμούς και τα δάκρυα έτρεχαν στο χαρτί. Μία ζωή γεμάτη βάσανα και στεναχώριες και τώρα που ο γιος μου μεγάλωσε και θα ζούσε ευτυχισμένος του έτυχαν τα χειρότερα! Το δύσμοιρο το αγοράκι μου! Τόσοι κόποι, κούραση, δυσκολίες, όλα στράφι! Μας κατέστρεψε! Εγώ φταίω, εγώ που τον ερωτεύτηκα και τον εμπιστεύτηκα! Δεν αξίζω πλέον να ζω, δεν ήμουν ικανή να προστατέψω τον γιο μου! Μακάρι να μπορούσα να του πω το ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ, προτού…
Μ Π Α Μ !!!!
ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΟΥ ΑΦΡΟΔΙΤΗ