Τον 11ο αιώνα, την εποχή του αυτοκράτορα Αλέξιου Α’ Κομνηνού, καθιερώθηκε ο κοινός εορτασμός των 3 μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας, για να τιμηθεί η υπέρτατη προσφορά τους στην παιδεία, η ακλόνητη πίστη τους στο Θεό και η απαράμιλλη φιλανθρωπική τους δράση.
Από τότε επικράτησε εθιμοτυπικά η εορτή των Τριών Ιεραρχών να σχετίζεται με την ΠΑΙΔΕΙΑ και τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, συνήθεια που συνεχίστηκε και κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, οπότε μάλιστα απέκτησε και εθνικό χαρακτήρα. Στους Τούρκους εμφανιζόταν ως θρησκευτική εορτή και ως ημέρα εξέτασης της προόδου των μαθητών, αλλά μέσα από αυτήν οι ιερείς – δάσκαλοι καλλιεργούσαν τον πόθο για ελευθερία.
Μετά την απελευθέρωση αναγνωρίστηκε επίσημα ως η πιο ΛΑΜΠΡΗ ΕΟΡΤΗ των ελληνικών σχολείων και της εκπαίδευσης γενικότερα, πρώτα από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, με απόφαση της Συγκλήτου το σχολικό έτος 1843 -1844, και αργότερα, νομοθετικά πια, από την ελληνική πολιτεία.
Από τότε ως σήμερα, οι Τρεις Ιεράρχες θεωρούνται προστάτες των μαθητών, των σχολείων, των βιβλίων, των δασκάλων και της μάθησης.
