Στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001, ο κόσμος άλλαξε, όχι υποχρεωτικά προς το καλύτερο.
Στις 8:46 το πρωί η πτήση 11 της «American Airlines», ένα Boeing 767 με 92 επιβαίνοντες (μεταξύ των οποίων 5 αεροπειρατές) με προορισμό το Λος Άντζελες, πέφτει στον βόρειο Πύργο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, στην καρδιά της Νέας Υόρκης. Οι πάνω όροφοι του κτηρίου τυλίγονται αμέσως στις φλόγες. Εκατοντάδες άνθρωποι πεθαίνουν επιτόπου. Άλλοι εγκλωβίζονται και στην προσπάθειά τους να σωθούν, πηδούν από τα παράθυρα.
Στις 9:03, προτού ακόμη οι κάτοικοι της Νέας Υόρκης καταλάβουν τι έχει συμβεί (ατύχημα ή τρομοκρατική ενέργεια;), τόσο οι ίδιοι όσο και εκατομμύρια τηλεθεατές ανά τον κόσμο παρακολουθούν σε ζωντανή μετάδοση ένα δεύτερο αεροσκάφος Boeing 767, της «United Airlines» αυτή τη φορά, με 64 επιβαίνοντες (μεταξύ των οποίων 5 αεροπειρατές) να πέφτει στον νότιο Πύργο (πτήση 175 με προορισμό και αυτό το Λος Άντζελες).
Στις 9:37 ένα τρίτο αεροσκάφος, Boeing 757, (πτήση 77 της «American Airlines» με προορισμό το Σαν Φρανσίσκο) με 64 επιβαίνοντες, εκ των οποίων 5 αεροπειρατές, πέφτει στη δυτική πλευρά του Πενταγώνου.
Στις 9:59 ο νότιος Πύργος καταρρέει. Ένα τεράστιο σύννεφο φωτιάς, σκόνης και ατσαλιού απλώνεται παντού. Η κατάρρευση είναι τόσο βίαιη που ποτέ δεν εντοπίστηκε κάποιο ίχνος από το DNA των εκατοντάδων ανθρώπων που βρίσκονταν στον Πύργο.
Στις 10: 03 η πτήση 93 της «United Airlines» με προορισμό το Σαν Φρανσίσκο και 44 επιβαίνοντες, ανάμεσά τους 4 αεροπειρατές, συντρίβεται σε μια δασώδη περιοχή στο Σάνκσβιλ της Πενσιλβάνια. Πιθανότατα στόχος των αεροπειρατών ήταν ο Λευκός Οίκος. Ωστόσο, οι επιβάτες που είχαν ενημερωθεί για το τι είχε συμβεί προηγουμένως, φαίνεται ότι αντιστάθηκαν στους αεροπειρατές και απέτρεψαν το χτύπημα.
10: 28: ο βόρειος Πύργος, 102 λεπτά αφού έπεσε πάνω του το αεροπλάνο, καταρρέει. Το νότιο τμήμα του Μανχάταν θυμίζει βομβαρδισμένη πόλη.
Σήμερα, στο σημείο που δέσποζαν οι εμβληματικοί Δίδυμοι Πύργοι, το «Σημείο Μηδέν», όπως πια είναι γνωστό, έχει δημιουργηθεί το Μνημείο της 11ης Σεπτεμβρίου. Τι άραγε πρέπει να συγκρατήσουμε από την ημέρα εκείνη; Τις εκκλήσεις βοήθειας χιλιάδων αθώων πολιτών, τον ηρωισμό και την αυτοθυσία που επέδειξαν πολλοί Αμερικάνοι (κυρίως πυροσβέστες), τη βαρβαρότητα στην οποία μπορεί να επιδοθεί ο άνθρωπος, τα παιχνίδια της πολιτικής και των οικονομικών παραγόντων που δεν έχουν καμία ηθική αναστολή;
Για να αξιολογήσεις σωστά ένα ιστορικό γεγονός-πόσο μάλλον ένα κοσμοϊστορικό γεγονός σαν αυτό- οφείλεις να αναζητήσεις τα ΑΙΤΙΑ που οδήγησαν σε αυτό, αλλά και τις ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ που προκλήθηκαν. Τι προηγήθηκε δηλαδή, αλλά και τι επακολούθησε. Η βαθύτατη πληγωμένη Αμερική στο πλαίσιο του «πολέμου κατά της διεθνούς τρομοκρατίας» ζήτησε δικαίωση – ή και εκδίκηση- προκαλώντας με τη σειρά της βαθιές πληγές στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Εύγλωττο και πολύ χαρακτηριστικό είναι το όνομα που έδωσαν οι Αμερικάνοι στην στρατιωτική επέμβαση που πραγματοποίησαν στο Ιράκ με σκοπό –μεταξύ άλλων-την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν: «Σοκ και Δέος» (2003).
Ποιος τελικά είναι ο θύτης και ποιο το θύμα; Νομίζω πως στον κύκλο της ανθρώπινης ιστορίας δύσκολα απαντιέται το συγκεκριμένο ερώτημα! Πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο, για ένα Γόρδιο Δεσμό, που χρειάζεται κάποιον «Μεγαλέξανδρο» για να αποκοπεί! Κλείνοντας. θα ήθελα να παραθέσω την άποψη του Αμερικάνου δημοσιογράφου, ιστορικού και συγγραφέα Garrett M. Graff που δήλωσε σχετικά: «Κοιτάζοντας προς τα πίσω, ύστερα από 2 δεκαετίες, δεν μπορώ να αποφύγω το συμπέρασμα ότι ο εχθρός ενάντια στον οποίον εμείς οι Αμερικανοί πολεμήσαμε ύστερα από τις 11/9/2001 ήταν ο ΕΑΥΤΟΣ μας».